یک جرعه آسمان

(بدون عنوان)

Tue, 02 Feb 2010 06:50:12 GMT

مانده تا برف زمین آب شود.
مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر.
ناتمام است درخت.
زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد
و فروغ تر چشم حشرات
و طلوع سر غوک از افق درک حیات.
مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سمبوسه و عید.
در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد
و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف
تشنه زمزمه ام.
مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد.

پس چه باید بکنم
من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال
تشنه زمزمه ام؟

بهتر آن است که برخیزم
رنگ را بردارم
روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم.

(بدون عنوان)

Tue, 19 Jan 2010 05:37:44 GMT

چشم را باز کنیم
این حقیقت جاری است
هر کجا که باشیم
مرگمان اجباری است
پس چرا حجم تفکر را
بسپاریم به اندیشه سرد
به جدایی به تنفر به نبرد
یا چرا دست به خون آلایم
دل انسان دگر به غم آزاریم
چشم را باز کنیم
از پس عمری بدی و نیکی
خانه‌ای خواهیم داشت
کوچک و بی‌روزن
عمق تاریک ترین تاریکی
عاقبت می‌مانیم عمق منزلگاهی
بی‌کسی و بی‌حامی پشت دلواپسی تنهایی

...........
فرصت کوتاهی است زندگی به هدرش ندهیم با جهل.
جهل بی‌دانشی نیست، فقر حکمت عالمانه است و خرد.
و خرد از هر که برمی‌آید کافی است از خود بپرسیم کدام خدا به ما اجازه می‌دهد اینچنین سفاکانه دست به خون دیگر انسان بیالاییم و تظلم کنیم.
منظورم ترور وحشیانه دکتر علیمحمدی است که بدون تردید تنها می تواند از دون صفتان انسان نما برآید و بس.
مرز حقیقت و دروغ باریک است مثل مرز کفر و ایمان
اما حقیقت همیشه چون آفتاب بوده است و پیروز
برای من دردناک، عجیب و سوال برانگیز است که کدام وجدان بیدار قادر است آستین بالا بزند مشت بر پشتی بکوبد.

من مسلمانم و همیشه خدا را به ذکر رحمان و رحیم صدا می‌کنم

که خداوند را به رحمانیتش می‌شناسم و به رحیمتیش می‌خوانم.
رحمانیتی که عام است و بر همه مخلوقات یکسان و رحیمتی که خاص مقربگان درگاه باری‌تعالی است آنها که هر سحر آلام به درگاه پروردگار می‌برند و از نبود انسانیت در رنجند، آنان که توبه می‌کنند، آنان صادقند،‌آنان که عادلند و آنان که شهیدند و خونشان در راه علم و وطن بر زمین ریخته است.
چندی پیش به خاطر باور مرگ در گوری رفتم و لحظه‌ای در آن نشستم تا خانه عاقبتمم را ببینم. یک وجب و چهار انگشت بیشتر نبود، نه پنجره‌ای،‌ نه راه بازگشتی.!!!!
آنهم مرگی که اجباری است و رفتنی که همیشگی است و خدا می‌داند که فرصت کوتاهمان کی به سر خواهد رسید.
گمان نمی‌کنم مرگ استثنایی قائل شود همه را درمی‌رباید.
ای کاش همه ما چون رابعه کفن بر درگاه خانه می‌آویختیم تا یاد مرگ فراموشمان نشود.

مرگ انسانیت تسلیت

(بدون عنوان)

Mon, 11 Jan 2010 10:55:14 GMT

بی او رفته ام با تکیه بر باد
دلم به ترواش یک قصیده خوش
چشمم به ترسیم ماه روشن
قدمهام در ابتدای کوه راه استوار
از پژواک معطری می‌گویم که
به رهیدن من اندیشید
ترفند تازه‌ای انگیخت
تا سرابی‌ام کند
برای زیستن در افق‌های نامرئی.
یا فرصت کوتاهی‌ام دهد
برای تجدید خاطره‌ای دور
در قصر باختری اشراق
من از شکوه نگاهی می‌گویم که نیست
و اجبار رفتنی که بی‌انتها بود
اکنون
بی خیال او خیال می کنم
و سایه‌ام را باد می‌برد.

(بدون عنوان)

Tue, 29 Dec 2009 04:23:36 GMT

آهای
شروع کن
راه دارد در طمع بیابان گم می شود
و حسرت خدا هم چاره‌ساز نیست
صبوری‌ام را دزدیده‌اند
خلوتم را نیز
روزی می رسد که می‌فهمند تصور ما از این زندگی خاکی
جز تردید و شکی همیشگی نیست.
آن روز پشت پلکهامان گلسنگ می‌روید
و کسانی به نمناکی این سبزگاه می‌آیند و آب می‌برند.

کویر رویایی مرنجاب

Mon, 21 Dec 2009 04:42:13 GMT

کویر مرنجاب

سرزمین رمل‌و باد و شتر
برهوتی رو به انجماد نمک، خلوت، معلق و مبهوت در سکوت
جایی که از ازدحام ستاره‌ها شگفت‌زده می‌شوی.
کویر مرنجاب
سرزمین رویایی شن‌ها با پوششی از خارهای پیچ در پیچ قهوه‌ای، علف‌های خشکیده زرد و رد عبور باد سرگردان.

زمان برنامه: پنجشنبه و جمعه: ٢۶ و ٢۶ آذر ماه ٨٨
سرپرست: جناب آقای دکتر مشفق
حاضران : ٣۶ نفر

7:15 از مقابل ساختمان تربیت بدنی، به همراهی 36 از دوستان با یک دستگاه اتوبوس به مقصد، شهرستان کاشان، آراد و بیدگل و کویر خاطره‌انگیز مرنجاب حرکت کردیم.
ساعت حدود 12 توقفی کوتاه در شهر کاشان داشتیم برای خرید و نماز در امامزاده هلال .
ساعت 12:30 راه افتادیم. ناهار در ماشین صرف شد و بیرون از ماشین جاده‌ای آرام و تنها به سمت کاروانسرای عباسی در دل کویر می‌رفت و آسمان دل‌گرفته بود و ریز ریز می‌بارید.
پا که به کویر گذاشتیم ستون‌های بلند نور از دل آسمان به سمت زمین کشیده شدند و آفتاب از پشت ابر سردرآورد.
ساعت حدود 15 به کاروانسرا رسیدیم و بی‌توقف از آن گذشتیم.
ساعت 17: بر پا کردن چادر، سریع انجام شد و راهی دل کویر شدیم.
برجستگی‌های کریستالیزه شده نمک و شن بر یک‌دستی کف دریاچه چشم‌انداز ما بود از هر سو تا به آن دور دست‌ها که به ارتفاعات جزیره سرگردان می‌رسید.
زمین نم‌‌دار و آسمان اندکی ابری.
میانه‌‌های دریاچه کمی چشم بسته راه پیمودیم تا میزان انحراف از مسیر را به عینه تجربه کنیم.
کمی به تنهایی و بی چراغ زیر ستاره‌هایی که بر سیاهی آسمان شکوفه زده بودند راه پیمودیم تا سکوت کویر را تجربه کنیم و راهی چادرها شدیم.
راه بازگشت و محل اتراق شبانه با چراغ پیشانی یکی از همنوردان که بر درختچه‌ای بلند در کنار چادرها قرار داشت از مسافت دور نمایان بود.
شب را در کنار آتش و بوی دود به صبح رساندیم.
آوای خوش موسیقی سنتی از گوشی همراه دوستان در ابتدای شب خاطره‌انگیز بود.

صبح را به استقبال طلوع خورشید رفتیم و بعد از صبحانه چادر جمع کردیم و کویر نوردی کوتاهی را در بلندای رمل‌ها به خاطرات خود افزودیم، کویر نوردی‌ای که با باران همراه شد، بارانی که خاک پرچین و تب‌دار کویر آن را به سرعت می‌بلعید.
طلوع و غروب کویر با آن آسمان به پایان رسیده در افق، شگفت‌آور بود و بدیع و تجربه تماشای ستارگان بی‌مزاحمت صدا و نور دست‌نیافتنی در زندگی شهری.
در بازگشت ناهار در امامزاده هلال و دوباره در ماشین، کمی توقف در شهرستان قم وصرف نوشیدنی و باز شهر دودزده تهران و آسمان همیشه بی‌ستاره‌اش.
حرکت از کویر 9 صبح
ورود به تهران 9 شب
امید به تجربه دوباره این همه شگفتی.
سپاس از سرپرست خوب گروه.
مهر به دوستانی که این برنامه خوب را تدارک دیدند.
مهر به همراهان در این برنامه.

عکس از وبلاگ سنجد

(بدون عنوان)

Sun, 20 Dec 2009 07:18:30 GMT

فکر کن
فکر کن
اگر ماهی‌ها وحشی بودند
اگر آرامش ساحل را ما تدبیر می‌کردیم
اگر به ذهن آب راه داشتیم
اگر زمین سطح مسطحی بود بی‌خورشید
اگر لحظه تماشای غروب فروشی بود
اگر طلوع سر زده می‌آمد
اگر آبی، آبی نبود
اگر شب می‌آمد و نمی‌رفت
اگر، به نهایت زمین راه می‌یافتیم
اگر آسمان مرز داشت
اگر سهم ما از باران پایان می‌گرفت
اگر هویت باد تغییر می‌کرد
اگر رقصیدن نمی‌دانستیم
اگر پرواز را می‌دانستیم
اگر می‌شد چشمهایم را قرض بدهیم
اگر ما رقص پروانه را نمی‌دیدیم
اگر عشق را تجربه نمی‌کردیم

شگفتی‌هایم را اگرها می‌سازند
باقی روز را با اگرهایی زندگی می‌کنم که نیستند.

............................

خدا راز دار است

Sun, 13 Dec 2009 04:12:29 GMT

تلفنم همراهم را دو روزی گذاشتم مغازه موبایل فروشی یک دوست برای نصب یک لغت‌نام انگلیسی.
از سر لطف تلفن همراهی را از ویترین مغازه تعارف کرد و به اصرار به من داد تا بدون گوشی نمانم.
آخرین روز پرداخت قبض به امید این که اس ام اس قبض تلفن همراهم در صندوق پیام گوشی‌ باشد سری به آن زدم.
چشمتان روز بد نبیند؛ کلی از مشاهده پیام‌ها با شماره‌های نا آشنا تعجب کردم. دو سه باری مطلب را خواندم؛ اول آب دهانم را قورت دادم؛ بعد کمی به اطراف نگاه کردم تا مبادا کسی فهمیده باشد من چه خوانده‌ام.
سریع از صندوق پیام خارج شدم. بقیه اطلاعات روی گوشی هم دست کمی از آن نداشت.
روز بعد:
فقط پرسیدم گوشی مال کی بود؟
بی آنکه حرف دیگری بزنم فهمید.
ظاهرا این قصه تکراری بود.
به خدا مال مشتری است برای فروش گذاشته.
گفته بودم تمامی اطلاعاتش را پاک کند.
جایی برای رازداری نماند؛
ترسیدم از خدا و روزی که آسمان و زمین رفتار و گفتار ما را گواهی خواهد داد.
ترسیدم از شرمندگی.
باید خوشحال باشیم که خدا راز دار است.

(بدون عنوان)

Sun, 29 Nov 2009 06:25:08 GMT

من غرق غریقی‌ام که دریا را نوشید.

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود
از دِماغ من سرگشته خیال دهنت
به جفای فلک و غصه‌ی دوران نرود
در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود
هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود
آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود از دل و از جان نرود
گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود
هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

قلعه رودخان و موزه میراث روستایی گیلان

Mon, 02 Nov 2009 08:12:40 GMT

پاییز را با تماشای جنگل قلعه رودخان شروع کردیم. با جنگلی بی خبر از پاییز. هوا خاکستری، زمین گاهی سبز، گاهی قهوه‌ای.
سرپرستی برنامه را برعهده داشتم. گزارش کامل این برنامه در وبلاگ کوهنوردان درج شده است.

تبار و تار

Sat, 24 Oct 2009 11:29:02 GMT

کسی ما را کتمان نمی‌کند. من و تو سالهاست کنار هم نشسته‌ایم و هیچ کسی نمی‌داند که از کدام تبار آمده‌ایم. دنبال نشانه‌های تو گم شدم. میان حجم خط و خاطره. پی‌نام تو رفتم تا بی‌نامی، تا گمنامی، تا رسوایی.
انگشتان من کوچکند برای گشودن گره پیشانی‌ات حالا که یافته‌امت پای بزرگ‌ترین تشویش ایمان و کفری.
بگذار روی این تندی راه آرام برویم. روی این سنگ فرش برگ و باران. کمی آن سوتر از ما مردمانی هستند با چهره‌هایی همیشه آشنا، دست ساخته خیالمان.
ما مردمانی زنده به رویاییم.
....

صدای تارم تمام فضای بی‌نصیب از موسیقی را پر کرده بود.
همسایه‌ تار می‌تنید برایم، من تار می‌زدم برایش.